Celem nawigacji jest odnajdywanie drogi do celu. Nawigatorzy, nie widząc zarysów ląd, posiłkują się w tym celu pozycją Słońca lub gwiazd na niebie lub też korzystają z sygnałów świetlnych , radiowych bądź radarowych. Dawni żeglarze lub podróżnicy przemierzający pustynie posługiwali się dla określenie własnego położenia i kierunku podróży pozycją słońca i gwiazd na niebie. Pierwszymi, którzy sporządzili mapy nieba byli Babilończycy. Według ich poglądów gwiazdy stałe były rozlokowane na powierzchni wielkiej wydrążonej kuli otaczającej Ziemię. Kula ta , nazywana sferą niebieską, wydawała się obracać ze wschodu na zachód. W północnej części nocnego nieba Babilończycy widzieli kilka gwiazd ulokowanych w pobliżu osi sfery niebieskiej, które nie poruszały się prawie zupełnie. Jasna gwiazda w tej części nieba mogła w ten sposób być używana do odnajdywania kierunku północnego. Gwiazdę tę nazywamy Gwiazdę Polarna lub Polaris. W dzisiejszych czasach również dzięki tej gwieździe możemy bez problemu znaleźć kierunek na północ. Gwiazda ta jest największym, oprócz księżyca świecącym obiektem na tle nocnego nieba.